02.04.2015

Un aucèl plan estranh

un drôle d'oiseau en Oc,

Un bruch rabala pel vilatge dempuèi quatre o cinc jorns. Òc, just un mormolh : la novèla es encara amagada. Aqueles que son estat alertats ne creson pas un mot. Vòlon véser de sos uèlhs.

un drôle d'oiseau en Oc,Vòlon èsser segurs a cent del cent. Lo bèl primièr que lo vegèt, aquò's lo Gaston, un vièlh del vilatge, que trapa jamai la sòm. Diguèt qu'un aucèl estranh, que capita pas a ne determinar lo genre, volariá sus la comuna a las oras mai negras de la nuèit.

La prima arriba, las seradas son mens frejas, alara, lo Puègnautierenc passeja lo gos a l'ora ont cadun e caduna dormís e ronca a bèl èime.

Quand ne parla als collègas del club del tresen-atge, ba fa a sota-votz per pas alertar lo mond que va crompar lo pan o faire las crompas a l'espiçariá.

S'èra calhat sus sa descobèrta de paur que li diguèssen qu'èra fadurla a fet, mas aquí, aprèp mai d'una nuèit, es segur d'aver pas los uèlhs que fan quatre e i ten pas mai. 

un drôle d'oiseau en Oc,« Macarèl, quna bestiassa ! Grandaràs que non sap, l'aucèl, un mètre d'envergadura pel mens, mai negre qu'un corbàs negre ! Me semblèt qu'aviá plan mai de doas pata, mas benlèu que ba somièri !

A un moment, se crinquèt sus una finèstra, vegèri un lum pichon que desapareguèt sulpic, s'envolèt e s'arrestèt a d'autras finèstras, puèi anèt a la glèisa.

un drôle d'oiseau en Oc,Ne faguèt lo torn mai d'un còp abans de prene lo camin de la Comuna. I virèt a l'en-sús mai d'un còp. A cada finèstra, fasiá de sus-plaça e los lums en nombre clicotejavan. Espantant ! Pensi pas que m'agèsse vist, me cunhavi dins los recantons de pòrta. Lo mai espaurugant e sang-glaçant, es que fasiá cap de bruch.

A un moment, m'arribèt dins l'esquina, tampèri los uèlhs, boleguèri pas ni pè ni pata. L'Elliòt èra petrificat, las aurelhas quilhadas e la coa entre las patas.

un drôle d'oiseau en Oc,Quand l'aucèl faguèt lo mièg-torn, totjorn en silenci, lo gos se metèt a jaupar tan fòrt que crentèri que revelhèsse lo monde. « Es plan estranh son biais de volar », ajusta Gaston. Tot trebolat, mescla l'Òc, la lenga de son enfància e lo francimand.

Los quatre companhs sortiguèron la nuèit passada. Amagats darrièr un amorièr, lo vegèron. Se prometèron de tornar per esclarir lo mistèri d'aquel aucèl que sembla a cap d'autre.

E auràn pas las mans dins las pòchas, aquò's plan segur !

Avec l'aimable traduction d'Allan Roch et de Mireilha Braç de l'I.E.O

 

un drôle d'oiseau en Oc,

 

11:24 Écrit par pennautier dans Blog, Occitan | Tags : un drôle d'oiseau en oc | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook | | | |

Les commentaires sont fermés.